Let Me Tell

Chcę żyć. Pełnią życia. Z Tobą. Mnie nie pociąga moja depresja. I towarzyszący temu smutek i autodestrukcja. Ale trzymają mnie mocno, jeszcze. Nie wiesz tego, bo się nie skarżę, tak mają ludzie w depresji. Przemykamy cicho i tak cicho znikamy, przemijamy, giniemy. Giniemy 😢 Udając, że dajemy radę. Ale ja chcę żyć. Z Tobą. Z pewnością, że choćby zagrażał Nam świat - jesteśmy nie do ruszenia. Jesteśmy jednością, której nic i nikt nie jest w stanie naruszyć. Chcę żyć. Śmiać się, kląć, walczyć z trudami codzienności. Zawsze - z Tobą, u Twojego boku. Więc błagam - nie zrań mnie. Nie ulegnij pokusie. To wychodzi. I niszczy. Zawsze. Chcę żyć, czarować świat i pozwalać, by czarował Nas. Chcę Nas. Lojalnych. Wiernych. Prawdziwych. Chcę żyć i zarażać tym wszystkich wokół. A najbardziej - Ciebie. Nie skrzywdź Nas.

Myślę o Nas.  Dniami. Nocami.  Myślę o Tobie.  Pr óbuję być, dla Ciebie, jak naj - najwięcej, najczęściej, najlepiej.  Bo myślę, że może Ty potrzebujesz mnie tak mocno, jak ja Ciebie.  I najbardziej rozbijam się wtedy o ciszę z Twojej strony. Nie rozważam powodów, po prostu rozbija mnie ta cisza. W niej odczytuję przekaz, że wcale mnie nie potrzebujesz. Coś we mnie wtedy zamienia się w kamień. I zawija w jeżową kulkę. Biorę co rano młotek i roztłukuję ten kamień. Chciałabym powiedzieć - niestrudzenie i cierpliwie. Ale cierpliwość to towar deficytowy. Jednak - niestrudzenie. I ostrożnie, mozolnie rozwijam kłującą kulkę. Bo może jednak mnie potrzebujesz. Jak ja Ciebie. Ale już trochę nie wiem. Niewiele wiem. Tylko tyle, że Cię kocham. Bardzo, bardzo mocno. Nad życie. Moje, nie Twoje, nad Twoje to nie sztuka, pamiętasz? Ile to znaczy?..

Im większy mam problem ze sobą, tym więcej robię, by do siebie zniechęcić. Bo wiem, że w problemach gasnę. Więc wolę odtrącić ludzi, niż zarażać swoim gaśnięciem. Może to odpowiedzialność. By nie truć innych trucizną, kt óra toczy mnie, moją duszę.. A może to tylko strach. O innych. Nie, nie o siebie. Mnie nie ma.. Bo widzisz - ja się nie boje tego ostatecznego dzieła destrukcji, unicestwienia... Tylko czasem jeszcze go nie chcę.... Och, Skarbie... Każdego dnia po przebudzeniu toczę walkę z czymś w środku mnie, co sączy w serce złe słowa - że nie warto. Ja nie warta tego świata z jego całą niezwykłością. Nie warta Ciebie. Może dlatego wpieram, wmawiam Ci tę dziewczynę, albo kolejną.. By potwierdzić swoją niewartość. Zwracam Twoje myśli w ich kierunku, żeby podłożyć kolejny ogień. Tym razem pod most między nami. Żeby trucizna sączyła się tylko do mojego serca, na tym moim brzegu. I w tym powtarzalnym scenariuszu ucieczki w siebie nie przewidziałam tylko jednego - że mogę Cie pokocha...